تحقیقی که به دنبال نشانه‌های پارکینسون در “خش‌خش ثابت” مغز ما بود، اندازه‌گیری‌هایی از کنترل حرکتی رو فاش کرده که ممکنه روزی بتونه درمان‌های تحریکی دقیق رو تنظیم کنه.

یک تیم بین‌المللی از دانشمندان، به رهبری مؤسسه ماکس پلانک برای علوم شناختی و مغز انسان در آلمان، پنج مجموعه داده الکتروفیزیولوژیک رو ترکیب کردن که از عمق مغز ۱۱۹ نفر مبتلا به بیماری پارکینسون گرفته شده بود.

محققان با مقایسه فعالیت‌های خاص امواج مغزی با شدت علائم تک‌تک بیماران، تونستن الگوهایی رو غربال کنن که می‌تونست به طور قابل اطمینان با تأثیر بیماری بر حرکت مطابقت داشته باشه.

بیماری پارکینسون در اصل به دلیل اختلال در عملکرد بخشی از مغز به نام عقده‌های قاعده‌ای (Basal Ganglia) اتفاق می‌افته و توانایی فیلتر کردن اطلاعات لازم برای دقیق و ثابت نگه داشتن حرکات بدن رو از فرد می‌گیره. نتیجه این وضعیت، حرکت آهسته، خشک و لرزشه.

از لحاظ تئوری، تغییرات توی عملکرد عقده‌های قاعده‌ای باید توی فعالیت الکتریکی اون‌ها قابل تشخیص باشه که به صورت وجود بیش از حد نوسانات میان‌برد تا برد بالا (امواج بتا) و همچنین افزایش سیگنال‌های اسپایک (Spiking Signals) ظاهر می‌شه.

مطالعات قبلی فعالیت‌های زیادی از امواج بتا رو از طریق الکترودهایی که به عنوان روش درمانی توی عمق مغز کاشته می‌شن، ثبت کرده بودن. اگرچه واضح بود که این امواج با شدت علائم تغییر می‌کنن، اما روش‌هایی که برای تفسیر این نویزها استفاده می‌شد، کافی نبودن.

ترکیب تنوع بیماران، مجموعه‌ای از علائم، و عدم وجود گروه کنترل سالم، مقایسه فعالیت امواج مغزی حالت‌های بیمار با یک استاندارد «سالم» رو سخت می‌کرد.

محققان این مطالعه جدید با ترکیب چندین مجموعه داده و مقایسه تفاوت‌ها توی فعالیت‌های مشابه بین عقده‌های قاعده‌ای کم و بیش تحت تأثیر توی هر نیمکره مغز، تونستن هارمونی‌های پنهان توی غرش مغز رو «گوش کنن».

موریتس گِرستر، عصب‌شناس و نویسنده اصلی، می‌گه: «می‌تونید مغز رو شبیه یه سالن کنسرت پر از نوازندگان قبل از تمرین تصور کنین.»

«بعضی گروه‌ها با هم می‌نوازن و یک ریتم متمایز ایجاد می‌کنن. بعضی دیگه به تنهایی تمرین می‌کنن و توی یک “نویز” غیرریتمیک ادغام می‌شن. اگه فقط حجم کلی صدا رو اندازه بگیرین، این تمایز رو از دست می‌دین.»

شناسایی ریتم‌های دقیق توی عقده‌های قاعده‌ای می‌تونه در نهایت نقش ارزشمندی توی درمان‌هایی که از تحریک عمقی مغز (Deep Brain Stimulation) استفاده می‌کنن، داشته باشه. این می‌تونه با واکنش پویا به ریتم‌های متغیر – مثل یک رهبر ارکستر که حالا می‌دونه به چی گوش بده – درجه‌ای از کنترل حرکتی رو به بیماران پارکینسون برگردونه.

لینک منبع